در ادامه ی مطلب قبل
درست است که ما شیعیان نسبت به دیگر مردم دنیا این امتیاز را داریم که امام زمانهٔ خویش یعنی این گنج پرنعمت الهی را میشناسیم، و از این بابت هم باید خدا را شاکر باشیم، لیکن باید بپذیریم که میبایست خیلی بیش از آنچه هست به امام زمان علیه السلام مراجعه، توسل و توجه داشته باشیم.
گسترش توجه به امام عصر -که درود خدا بر او باد- دو فایده در پی دارد: فایده اولش بهتر شدن و ارتقای سطح زندگی کسانی است که خود را با آن حضرت پیوند میدهند و فایده دومش خارج شدن آن دانای غریب از انزوا و کم شدن غربت ایشان است. گفتیم که بخشی از غربت امام عصر علیهالسلام به همین استفاده نکردن ما از ایشان برمیگردد. شیعه یا هر شخص دیگر، اگر از نعمت وجود ایشان بیشتر آگاه باشد، طبیعتاً بیشتر به آن حضرت رغبت و اشتیاق میورزد و همین رغبتِ بیشتر به ایشان باعث کم شدن غربت آن حضرت گشته، زمینه تجلیل از آن بزرگوار را در جامعه فراهم میآورد.
خلاصه آنکه اگر میخواهید او را یاری کنید یکی از راههای پیش روی شما این است که خبر او، یعنی خبر حضور او و خبر برکات وجود او را به دیگران برسانید. به دیگران بگوئید که: «خداوند، امامی زنده و حاضر را به عنوان پناه برای ما برگزیده و به ما دستـور داده که خود را در سایه او قرار دهیم تا از درماندگیها نجات یابیـم و به سعادتهـای دنیـا و آخـرت دست یابیـم.»
به دوستان و اطرافیان خود بگوئید که: «ما امامی زنده داریم که نزد بینادلان همواره حاضر است و چون خالصانه فراخوانده شود، میآید و راه مینماید، مشکل میگشاید و غم و رنج میزداید.»
به آنها بگوئید: «امام شما زنده است و نزد او برکات فراوانی وجود دارد. علم هست، هدایت هست، شفا هست، شفاعت هست، حمایت هست، انس و رفاقت هست، هم غنا و هم قناعت هست، یعنی به شما هم غنا و هم قناعت میبخشد، آری نزد او تمام این گنجها و هزاران هزار نعمت دیگر وجود دارد. پس به او متوسل شوید و دامنهای خود را از عطایای او پر کنید!»
مطمئن باشید که اگر این پیام را به درستی به یکدیگر منتقل کنیم و پی در پی آن را به هم یادآوری نماییم توجّه عمومیمان به امام زمان علیهالسلام بیشتر خواهد شد و در نتیجه، این کعبه فراموش شده بیش از پیش شاهد زائرانی پرشور خواهد بود و غبار غربتش با گلاب توسل مردم زدوده خواهد گشت.
پایان
منبع: کتاب بیایید او را یاری کنیم/مهدی قندی
در ادامه ی مطلب قبل
اینک بیایید از میان مردم دنیا توجهمان را برروی جامعه شیعه متمرکز کنیم. یکی از بزرگترین افتخارات شیعه این است که امام زمان خود یعنی این گنج خداداده را میشناسد و از وجودش باخبر است. شیعیان درست در لحظات حساسی که دیگران در زیر بار مشکلات مادی و معنوی به زانو در میآیند، از یاری آن حضرت بهرهمند شده و میشوند.
به این ترتیب غربت امام زمان در میان شیعیان از جهتی کمتر از غربت ایشان در میان دیگران است. چرا؟ چون شیعه او را میشناسد و قدرش را بیشتر میداند. اما آیا میزان قدرشناسی شیعه نسبت به گوهر وجود امام عصر قابل ارتقا نیست؟ آیا ممکن نیست که ما با توجه دادن یکدیگر نسبت به امام زمان علیه السلام و به اینکه از ایشان خیلی بیشتر میتوان بهره برد، غربت آن حضرت را کاهش دهیم؟
چند درصد شیعیان در عموم امور زندگیشان متوجه امام زمان و متمسّک به ایشان هستند؟ باید پذیرفت که درصد زیادی از ما شیعیان در عموم امور زندگی متوجه امام زمان و متمسّک به ایشان نیستیم و این درصد پایین هرگز قانعکننده نیست. این تمسک و توسلات اندک به امام زمان در شرایطی است که خداوند آن حضرت را پناه ما در تمام امور زندگیمان قرار داده است.
ما شیعیان باید پا به پای گسترش تلاشهای شخصیمان برای بهبود زندگی دنیوی و حیات اخرویمان، روح توسل و تمسک به امام عصر را در خود زنده کنیم. اگر چنین کنیم آن وقت است که امام زمان علیه السلام در زندگی ما حضور معنوی مییابد و نقش میآفریند. باید همواره در دل و بر زبانمان ذکر یا صاحب الزمان جاری باشد. در این صورت از جانب ملکوت یاری خواهیم شد و زندگیمان متحوّل میشود، راه خیر و نیکی پیش پایمان باز خواهد شد و از ارتکاب بدیها و زشتیها مصون خواهیم ماند. هر قدر این توسل و تمسّک به امام عصر علیهالسلام در ما شدیدتر باشد، توفیقمان در کارهای نیک و دوری از امور ناپسند بیشتر خواهد بود.
ادامه دارد...
منبع: کتاب بیایید او را یاری کنیم/مهدی قندی
قصدِ نکوهش نیست، بیایید کار سازندهای بکنیم!
بر ســر آنم کـه گـر ز دست بر آیـد
دست به کاری زنم که غصه سر آید
طرح این مطلب که «امام زمان، غریب است.» میتواند به دو هدف صورت گیرد. این کار ممکن است به قصد نکوهشِ «خودمان» یا «دیگران» باشد، به این معنا که در جستجوی کسانی برآییم که زمینهساز این غربت شدهاند و سپس آنها را ملامت کنیم. البته تمام کسانی که عامل جداشدن جامعه بشری از آن امام آسمانی هستند، شایسته ملامت و نکوهشاند، لیکن قصد ما در اینجا طرح شکایت و ملامت کسی نیست.
هدف، در اینجا نه سرزنش عاملان بروز مشکل بلکه اقدام جهت رفع مشکل یا لااقل کم کردن شدت آن است. باید قبول کنیم که بسیاری از مردم روزگار ما با این نعمت الهی روی ستیز ندارند، بلکه تنها از او غافلاند. آنها اساساً نمیدانند که خداوند چنین نعمتی را برای آنها قرار داده است و همین ندانستنشان است که به غربت آن مولا دامن میزند. در اینجا کاری نداریم که این افراد در ندانستن و غفلتشان تقصیر دارند یا ندارند. باز تأکید میکنم که در این مقام در صدد ملامت و نکوهش کسی نیستیم و به دنبال مقصر نمیگردیم.
آنچه باید بدانیم این است که اکنون این جهل و بیخبری اتفاق افتاده و فراگیر شده است. همچنین باید بدانیم که این جهل فراگیر، قابل درمان است. دوای جهلهایی از این قبیل تبلیغ و پیامرسانی است. اگر ما پیام وجود چنین نعمتی را به مردم جهان برسانیم بسیاری از آنان به جهت نیاز و شوقی که به او دارند به سمت او متوجه میشوند. در اثر پیامرسانی جهل از بین میرود، گرایش به منبع خیر فراگیر میگردد و در نتیجه از بار سنگین غربت آن حضرت کاسته میشود.
هر یک از ما باید این پیام را به کسانی که مخاطبمان هستند منتقل کنیم که: «خداوند برای مردم هر زمان امامی قرار داده تا پناه آنها باشد. او همچون چشمه آب گوارایی است، برای تشنگیهای تمام انسانهای کمالجو.»
اگر این پیامرسانی به درستی انجام شود خواهیم دید که گروههایی از مردم با شوق فراوان به این چشمه حیات روی خواهند آورد و در نتیجه، از گستره غربت آن حضرت کاسته میشود. البته شیطان در برابر این پدیده مبارک بیتفاوت نخواهد نشست. او نیز به تلاشی گسترده در جهت عقیم ساختن تلاش شیعیان دست خواهد زد و معرکهای به پا خواهد کرد. مهم این است که ما از رویارویی با لشکر شیطان نهراسیم زیرا در این کارزار تنها نخواهیم بود. باید بدانیم چون به یاری ولی خدا آمدهایم، خدا نیز به یاری ما خواهد آمد و دشمن هر چند توانا و حاضر یراق باشد، در برابر خداوند آسمان و زمین خُرد و ناچیز است.